(تفکرات پیچ در پیچ من ) {هر چی سعی میکنم..هرچی تلاش میکنم..اما انگار باقی نمیگذارن من به کارم برسم..وقتی حرکت کردم به این فکر نمی کردم که باید بایستم..اما حالا همه مجبورم میکنند به این موضوع فکر کنم..اما این باعث نمی شه که بخوام به این موضوع هم فکر کنم که باید بایستم..من فقط به حرکت فکر میکنم..مسیر هرچه سخت تر قدرت نمایی من بیشتر..و لذت ٢ چندان..اگه خسته ام نه برای اینکه مسیر سخته..نه برای اینکه کسی همراهیم نمیکنه..برای اینکه جلوی تنفسم بسته شده..اکسیژن کافی به مغزم نمیرسه..اما این موضوع اصلی نیست..موضوع ایمان به هدفته..به حرکت..به موفقیت..به خودت و تواناهیاته..به واقع ایمان چیه؟؟قدرت ایمان چیه؟؟ 

 بروس..به نظرم ٣٠ ساله بود..اولین کسی بود که تا ارتفاع ٨۵٨٠ متر اورست صعود کرده بود..فکر کنم ۶٠_٧٠ سال پیش..برام جالب بود این اولین تجربه ی کوه نوردیش بوده..اما چی باعث شد با تیم حرفه ای عموش دست به این کار بزنه و جالب از ٨٠٠٠ متر به تنهایی مسیر رو ادامه میده و بخاطر هوای بد و سختی مسیر از ادامه ی مسیر منصرف میشه..آیا این ایمان به هدف و حرکت نمیتون باشه؟؟یا ایمان به خودش و تواناییهای اون؟؟ آقای سوئدی که چند ١٠ سال پیش با دوچرخه از کشورش تا نپال رفت..قله ی اورست رو صعود کرد و با دوچرخه به سوئد برگشت..!!

   ..مسنر..هابلر..مالوری..کوکوشکا..تنسینگ..هیلاری..و هزاران نفر دیگه چه چیزی تو سر داشتند که می تونستند به این اندازه قدرتمند عمل کنند..نمونه ی این افراد اطراف خودمون بوده و هست..شادروان محمد اوراز..رضا زارعی..کاظم فریدیان..دایی جلال..عظیم قیچی ساز..مهدی عمیدی..و..

کافیه به چشمهاشون نگاه کنی..گاهی تو این دنیا نیستد..اون ها هر مسیر رو چندین بار با ذهن صعود میکردند..اون ها ایمان داشتند به هدفشون..به حرکت..به مسیر..به خودشون..به توانایی هاشون..اما من چی..آیا این قدرت رو دارم؟؟بهتر ذهنم رو اول آروم کنم..بعد به فکر شکست خودم با اشتباهاتم باشم..تا بتونم مردی باشم که به اهدافش میرسه ..شاید کوکوشکا نشم..

اما شاید تونستم..خودم باشم..باید فکر کنم..به هدف..مسیر..و حرکت..

به انسان بودنم..و به تواناییهای بی نظیرم..باید فکر کنم به موفقیت!!

امروز چقدر بلند فکر کردم!!

                                                                                        حسین علومی پور